انتشارات بال (مرد بالدار(

BalMag

نشریه ادبی بال

بال یک نشریه مستقل اینترنتی است، که به ادبیات روسی اختصاص دارد و می کوشد خوانندگانش را با چهره های برجسته معاصر و قدیمی ادبیات روسی و نیز آثارشان آشنا نماید. بخش عمده مطالب نشریه ترجمه است. عنوان نشریه از ...

درباره نشریه      مشاهده مطالب
BalMag

RusieiDigar

نشریه روسیه‌ای دیگر

روسیه ای دیگر دریچه ایست به نمایی دیگر از سیاست و جامعه روسیه که متفاوت با تصویر بازتاب یافته در رسانه های عمده ایران و جهان است. دریچه ای به سوی عدالت طلبی ها و تلاش برای دستیابی به یک جامعه باز و بازتاب صداهای ناشنیده یا کمتر شنیده شده...

درباره نشریه      مشاهده مطالب
RusieieDigar

PolMag

نشریه پُل (زبان، فرهنگ و ادبیات لهستانی)

از جمله اهداف اصلی «پُـل» فراهم ساختن منابع معتبر یادگیری زبان لهستانی برای خوانندگان فارسی زبان است. در هر شماره بخش‌هایی از دروس کتاب «Po polsku w rok» (لهستانی در یک سال) نوشته اُسکار اِی. سوان، استاد دانشگاه پیتسبورگ امریکا، با توضیحات...

درباره نشریه      مشاهده مطالب
PolMag

Paiz

نشریه پاییــــز

رسیده ام به آخر فصلی که مرگ شاعرانگیم بود، شروع تازه برگی به روی جاده تنها، تپیدن دل جاده میان باد پریشان، غریو باد پریشان میان بارش باران...

درباره نشریه      مشاهده مطالب
Paiz

FelestineAzad

نشریه فلسطیــن آزاد

در خیابان های حیفا گام برمی دارم و نام تو را بر فراز باغ های ایرانی در کنار نام تمام آن ها که به خاطر خلق سرگردان فلسطین، زیتون های سبز امید را با سرخ ترین خون ها آبیاری کردند، در کنار نام خالد که روزی به حیفا باز می گردد، که روزی با افتخار ...

درباره نشریه      مشاهده مطالب
Free Palestine

Кrilo

نشریه Крыло

Я не могу летать в своей реальной жизни. Мои крылья сломаны. Я летаю только в своих мечтах, где мои крылья свободны...

درباره نشریه      مشاهده مطالب
Krilo

Ala

نشریــه Ala

Non posso volare nella mia vita reale. Le mie ali sono rotte. Volo solo nei miei sogni dove le mie ali sono libere...

درباره نشریه      مشاهده مطالب
Ala

DustiazOstralia

دوستی از استرالیـــا

دونالد چالمرز دوستی از استرالیاست، که تو پاییز 94 وقتی دانشگاه تهران بودم باهاش آشنا شدم. این دوست بسیار عزیز و فعال حقوق بشره، مطالب این وبلاگ ترجمه ای از نوشته های دونالده که برای تشکر و قدردانی از مهربانی ها و دوستی هاش ایجاد شده...


مشاهده وبلاگ
Ala

MyLibrary

کتابخــانه من

توضیحاتی یافت نشد...


مشاهده وبلاگ
Ala

 درباره سایت 

Site Profile Photo

به رویاهایت چنگ بینداز،
چراکه اگر رویاها بمیـــــرند،
زندگی به پرنده شکسته بالی بدل خواهد شد،
که پرواز نمی تواند.

(لنگستون هیوز)

تازه ها

باران هربرت

باران هربرت

وقتی برادر بزرگترم
از جنگ برگشت
بر پیشانیش ستاره نقره ای کوچکی نقش بسته بود
و زیر ستاره 
یک فرور فتگی
یک ترکش کوچک 
در وردوم به او اصابت کرده بود
یا شاید هم در گروندوال 
(او جزئیات را از خاطر برده بود).

زیاد حرف می زد
به زبان های مختلف 
اما بیشتر از همه
زبان تاریخ را دوست داشت. 

او تا آخرین نفس 
به رفقای مرده اش دستور می داد، که بدوند 
رونالد، کوالسکی، هانیبال. 

او فریاد می زد 
که این آخرین جنگ صلیبی است 
که کارتاژ به زودی سقوط خواهد کرد 
و سپس هق هق کنان اعتراف می کرد 
که ناپلئون او را دوست نداشته. 

ما به او نگاه می کردیم
که چگونه رنگ پریده تر و رنگ پریده تر می شود
و حواسش او را ترک می گویند
او به آرامی به یک مجسمه یادبود بدل شد.

در صدف های موسیقایی گوش هایش
جنگلی سنگی نمایان شد
و در پوست صورتش
دکمه های کور خشک چشمانش تثبیت شدند
چیزی برایش باقی نمانده بود
جز حس لامسه.

چه داستان هایی
که با دستانش تعریف نکرده بود
در دست راستش کتاب های رمان
در دست چپش خاطرات سربازان.

آن ها برادرم را بلند کردند
و به خارج از شهر بردند
او هر پاییز بازمی گردد
با اندامی باریک و بسیار آرام
(نمی خواهد وارد خانه شود)
به پنچره می کوبد تا من متوجه شوم.

ما با هم در خیابان ها قدم می زنیم
و او برایم
داستان ها غیرممکن تعریف می کند
در حالی که صورتم  را
با انگشتان نابینای باران لمس می کند.

زبیگنیف هربرت

Sono ancora qui

Sono ancora qui

Sono ancora qui!

Una breve rappresentazione del povero Antonio del libro "Sacrilege and Redemption" scritto da William J. Connell.

Sono ancora qui, impiccato alle finestre del Palazzo del Capitano. Era l’estate del 1501, la nerissima notte della mia vita. Mi sono condotto alla morte dai Neri, i carnefici con gli abiti neri che non avevano e hanno nessun occhio, ma solo orecchi per ubbidire ai comandi. E gli Otto di persecuzione e tortura per sbarazzarsi d’un prigioniere già confessato i propri peccati, li hanno comandato d’usare la propria corda sacra per farmi tacere per sempre il più presto possibile, per il crimine imperdonabile d’imbrattamento della loro Vergine con lo sterco d’asino, e perché ero un giocatore sfortunato d’azzardo e ho provato disperato di uccidermi con un coltello, avendo visto i mercenari degli Otto strisciando come i serpenti infernali intorno a me nel giardino d’un’osservanza, dai monaci di cui aspettavo l’aiuto, ma i loro abiti avevano fatto i nobilissimi impostori. E il popolo, che recentemente avevano perso il loro nuovo santo, Fra Girolamo, mi guardavano e celebravano una festa doppia; festa di Santissima Puttana di Cristo e festa di Giustizione d’un Povero Cristo; benché non fossi né povero né di Cristo, ma un erede non degno per il mio Padre non eterno, un infame straniero per i cittadini pii delle varie fazioni, gli Ottimati, i Grandi, il Popolare, per tutti e adesso un gran bestemmiatore. Scrivettero, essendo stato la vergogna della storia, che mi ebbero sepolto in un cimitero che appartenne ai Neri, ai carnefici acceccati dagli Dieci di libertà e pace ecclesiastiche. É veramente giusto che le bugie abbiano le gambe lunghe.
Ma io sono ancora qui, appeso alle finestre della solitudine e mi hanno visto finalmente due stranieri con i suoi occhi vigili, non credendo mai le propagande ipocrite degli Otto o dei Dieci che rispettavano e rispettano i diritti dell’uomo in modo ecclesiastico! E hanno scritto un libro intitolato “Sacrilege and Redemption in Renaissance Florence, The Case of Antonio Rinaldeschi” per accorciare le gambe di quella e le altre bugie. E forse i traduttori per amputare queste gambe accorciate l’hanno tradotto in italiano, rumeno, spagnolo, russo e adesso in una lingua, in cui parlano le clientele nuove di Girolamo. Dubito che mi possano vedere. Dubito che mi possano capire. Dubito che leggano la traduzione dei miei dolori infiniti. Dubito.
Ma ancora sono qui, sospeso nell’aria. E guardo alla gente che mi vede, mi legge, mi capisce e alle gambe amputate, questa volta da un povero cristo, benché sia né di Cristo, né ...

I Proverbi RIVOLUZIONARI

I Proverbi RIVOLUZIONARI

Dal libro “Siamo titti usciti dal cappoto del Santo Impostore”, scritto dal Gran Tosatore Divino, MoMo, tutte le opere ultraspirituali di qui sono tradotte nelle varie lingue, especialmente nel russo. Anche voi potete comprare uno, dunque non perdete il tempo e scoprite voi stessi ciò que è uscito e ancora esce dal SUO cappotto.

Confiteor, ergo sum: “Mi confesso, dunque esisto” – Constatazione fondamentale dell’esistenza di un soggetto confessante, sulla quale Santo Impostore costruì il suo sistema filosofico. Secondo il suo sistema tutti colori che non si confessano i propri peccati di fronte ai Tosatori Divini, devono scontare 10 anni di prigione e tortura.
Quisque propheta tantum in patria: “Tutti sono profeti solo in patria” – Espressione di origine rivoluzionaria riferita al fatto cha la predicazione di Santo Impostore proprio nella sua madrepatria nella piazza “Verità”. Si usa per sottolineare che è più facile trovare riconoscimenti o successo all’interno che non al di fuori del proprio ambiente rivoluzionario.
In me veritas: “La verità sta in me” – Espressione di origine post–rivoluzionaria che si rifreisce al fatto che Santo Impostore SEMPRE parla in genere senza inibizioni, e di consequenza rivela VERITà che i suoi nemici tenderebbero a tenere nascoste.
Homo homini speculator: “L’uomo è spia per l’altro uomo” – Parole sacre di Santo Impostore (Un uomo nuovo, p. 248) divenute proverbiali in seguito alla loro riprese da parte del filosofo marziano Lord Suppressor. Si impiegano quando si vuole rimarcare che la lotta rivoluzionaria per la LIBERTà e la PACE esige dei NUOVI rapporti umani.
Mente sana in corpo rebellio: “Mente sana in corpo rivoluzionario” – Adagio derivato da giovane Santo Impostore (Le necessità per aver una mente SANA (scritto dopo la dichiarazione della guerra civile), p. 67567). Intende rimarcare che la sanità del corpo è una condizione importante per la salute dello SPIRITO RIVOLUZIONARIO.

Scritto da un bambino che non sa il latino.

مصاحبه با «آلکسی لیونف» عضو جوان حزب دموکرات یابلاکا از شهر چیبوکساری

مصاحبه با «آلکسی لیونف» عضو جوان حزب دموکرات یابلاکا از شهر چیبوکساری

چه زمانی تصمیم گرفتی فعالیت های سیاسی خودت رو شروع کنی و انگیزه های اصلیت چی بوده؟
من فعالیت های اجتماعی خودم رو به طور فعالانه از دو سال پیش شروع کردم. تا قبل از اون کاملاً غرق در درس و تحصیل بودم. البته دانشجوی خیلی فعالی بودم و سعی می کردم تو همه مراسم ها شرکت کنم. حتی اسمم رو دیوار یادبود دانشجوهای برتر ثبت شده.
به مروز زمان با خودم بیشتر به ساختار علمکرد حکومت کشورم فکر کردم. سوالات متعددی برام پیش اومد، که حکومت نمی تونست پاسخی براشون داشته باشه. اینکه به کدوم سمت حرکت می کنیم؟ جزئی از کدوم کل هستیم؟ و چه آینده ای در انتظار مونه؟ آدم باید جواب این سوالات رو پیدا کنه. اصلی ترین انگیزه من تغییر زندگی همشهریانم به بهترین شکل ممکن بود.


چرا این حزب رو انتخاب کردی؟
گزینه های زیادی پیش روم نبود. من جزو ستایشگرای کمونیزم و استالینیزم نیستم، درحالی که بخش اعظم احزاب حاضر در پارلمان روسیه این طور هستن. دلیلش هم به باور من اینه، که کشور ما همچمنان به گذشته ای چشم دوخته، که دیگه برنمی گرده.
حزب یابلاکا تنها حزب آلترناتیو موجود در روسیه ست. این حزب به دنبال تحقق دموکراسی، رسانه های مستقل، آزادی بیان، صلح و عدم وجود زندانی سیاسیه. من به این چیزها احساس نزدیکی بیشتری می کنم و به همین خاطر هم یابلاکا رو انتخاب کردم.


اصلی ترین فعالیت سیاسی تو در دوران تحصیل در دانشگاه و بعد از فارغ التحصیلی چی بوده؟
در دوران تحصیل دغدغه اصلی من دانش افزایی و کسب مهارت بود. خیلی جوون بودم و علاقه ای به سیاست کشور و زندگی سیاسی نداشتم. اما علاقه بعدها به وجود اومد. به هر ترتیب سیاست نادرست روی همه تاثیر می ذاره، ولی این مساله با زمان حل می شه.
فعالیت اصلی من بعد از فارغ التحصیلی شروع شد. کم کم علاقه به فعالیت سیاسی در من به وجود اومد و رشد کرد. من به همراه تیمم در انتخابات دومای روسیه شرکت داشتم. ما میزگردهای مختلفی برای بحث درباره مسائل داغ روز منطقه خودمون ترتیب می دیم، برای زندانیای سیاسی نامه می نویسیم، ویدئوهایی با مضمامین سیاسی درست می کنیم. من به این کارها واقعاً علاقه دارم و معتقدم، که این فعالیت های سیاسی و اجتماعی برای منطقه ای که ساکنش هستیم کاملاً ضروری و حائز اهمیته.


به عنوان یه عضو جوان حزب یابلاکا قصد داری چه چیزی رو در روسیه تغییر بدی؟
قبل از هر چیز می خوام نگرش حکومت نسبت به مردم رو تغییر بدم. نیازهای مردم در این کشور نادیده گرفته میشه. درحالی که هدف و برنامه اصلی هر حکومت و دولتی باید بهتر کردن زندگی شهروندانش باشه. در حال حاضر اوضاع به این شکل نیست.

به آینده امیدوار هستی؟
ما اینجا هستیم تا آینده رو بسازیم، نه اینکه ازش بترسیم.

Почему сегодня больше не читают Горького?

Почему сегодня больше не читают Горького?

Почему сегодня больше не читают Горького?
Недавно меня приняли в магистратуру по русской литературе в Тегеранском университете, но мне стыдно за себя, поскольку я не могу игнорировать тот горький факт, что я глупый чужак в стране великих литературных шедевров. Единственное, что я могу сделать, это просить копейку у джентльменов-писателей, проходящих по литературной улице, и парить в своих мечтах о дружбе хотя бы с одним из них.
После четырех лет учебы в бакалавриате я смог просто перевести два стихотворения Пушкина и Лермонтова: «Узник» и «Парус». Это действительно изображает меня беспокойным узником в маленьком парусе, плавающем в бесконечном океане русской литературы, где я могу видеть только этих двух поэтов, исчезающих на горизонте. Я признаюсь, что я инвалид и отчаянно нуждаюсь в помощи. Завтра состоится первое занятие: «Русская литература 20-ого века» с лекцией доктора Омидвар. Я уже читал ее профиль раньше. Ей более 70 лет. Выпускница Санкт-Петербургского университета. Я очень хочу посетить ее занятия и в то же время так боюсь, что меня спросят, что свидетельствует о моем глубоком недостатке знаний.
Наконец-то наступает среда. Я и мои 6 одноклассников ждем в классе. Мое сердце бьется, как сердце воробья. Она входит в класс. Высокая женщина, одетая в черное, с седыми волосами, которые говорили о старых временах. Она села и начала читать лекцию. Я уставился на нее и был загипнотизирован ее речью. Через 30 минут она обратилась к одному из студентов на персидском языке. «Кто был основоположником социалистического реализма?» Я начал думать. Я слышал это имя. Я уверен. Да. «Горький», - крикнул я. Все посмотрели на меня. Что я сделал? Какой позор! Я чувствовал себя глубоко смущенным. Но она весело рассмеялась. «Правильно». И начал говорить по-персидски о социалистическом реализме, который более 70 лет был доминирующей литературной школой в России. Я не слушал. Я просто думал о ее жизнерадостном смехе в ответ на мою глупость. Может быть, я смогу выпросить у нее копейку.
Она утонута в русской литературе. Это чувствуется, когда она с таким энтузиазмом, с таким волнением говорит о произведениях Горького. И я плыву по течению ее речи, совершенно спокойный, полностью отдавшийся в ее объятия. Но она вдруг перестает петь и смотрит в окно. «Что вы думаете? Почему сегодня больше не читают Горького?» Тишина и снова тишина. «О чем говорит Горький?» Мои одноклассники наконец нарушают молчание.
- О социализме. - О революции. - О рабочих. 
-А что вы думаете, молодой человек? 
- Я? 
«В те далекие дни, до революции, Шах и его Савак оказывали большое давление на тех, кто думал иначе, чем они, особенно на нас, которые до переворота 1953 года были членами Народной партии Ирана (Туде). В те мрачные дни все было под увеличительным стеклом, даже личная жизнь людей. Многие книги считались вредными и были запрещены. У меня был одна из них, и я тайно хранил ее у себя под подушкой. Каждую ночь она была со мной. Я не могу вспомнить, сколько раз я читал ее, но каждый раз, когда я читал ее, я чувствовал себя свободным в тюрьме, которую Шах создал для нас. Я многому научился из этой книги. В ней были изображены с таким мастерством все ценные вещи, которые я встречал в своей жизни. Я потерял связь со всеми своими товарищами, которые бежали из страны. Эта книга была единственным спутником, которого я не потерял. Ее название было «Мать». Она до сих пор у меня под подушкой. Ты хочешь ее прочитать?» - спросила бабушка.
И я читал и читал. 
-А вы что думаете, молодой человек? О чем пишет Горький?
-О ... о человечестве.
И ее улыбка осветила класс и отразилась в окне.

نشریه ادبی بال

«سن میکله یه خروس داشت.» فیلمی ساخته پائولو و ویتوریو تاویانی در سال 1972 بر مبنای داستان «خدایی و انسانی» (Божеское и человеческое) اثر لف نیکلایویچ تولستوی است. داستانی که برای نخستین بار در سال 1906 در روسیه منتشر شد. ا ...

نشریه روسیه‌ای دیگر

چه زمانی تصمیم گرفتی فعالیت های سیاسی خودت رو شروع کنی و انگیزه های اصلیت چی بوده؟من فعالیت های اجتماعی خودم رو به طور فعالانه از دو سال پیش شروع کردم. تا قبل از اون کاملاً غرق در درس و تحصیل بودم. البته دانشجوی خیلی فعالی بودم و سعی می کردم تو همه م ...

نشریه پُل

وقتی برادر بزرگترم از جنگ برگشت بر پیشانیش ستاره نقره ای کوچکی نقش بسته بود و زیر ستاره  یک فرور فتگی یک ترکش کوچک  در وردوم به او اصابت کرده بود یا شاید هم در گروندوال  (او جزئیات را از خاطر برده بود). زیاد حرف می زد به زبان های مختل ...

نشریه فلسطین آزاد

نام من خالده جرار است. هر آنچه که از آزادی آموختم در زندان آموختم،و در تمام زندگیمبه هر کران که چشم دوختم زندان را دیدم.زندان من پر از زندانیانی بودکه جز اشک و حسرت نصیبی نداشتندو زندانبانان من با جلیقه های ضدگلوله بر تنهر روز با پتک سنگین مدارا بر ...

دوستی از استرالیا

... فرزندم ... شاید تو مرا نشناسی، اما من همه چیز را درباره تو می دانم ... (مزامیر، 139.1) می دانم کی می نشینی و کی برمی خیزی ... (مزامیر، 139.2) من با تمام شگردهای تو آشنایم ... (مزامیر، 139.3) حتی تعداد تمام موهای سرت را می دانم ... (متی، 10.29 ...

نشریه Крыло

Почему сегодня больше не читают Горького?Недавно меня приняли в магистратуру по русской литературе в Тегеранском университете, но мне стыдно за себя, поскольку я не могу игнорировать тот горький факт, что я глупый чужак в стране великих литературных ...

نشریه Ala

Sono ancora qui! Una breve rappresentazione del povero Antonio del libro "Sacrilege and Redemption" scritto da William J. Connell. Sono ancora qui, impiccato alle finestre del Palazzo del Capitano. Era l’estate del 1501, la nerissima notte de ...

ویدئوها